De inparkeertrilogie van Naomi Smits #3

Na deel 1 en de bloedstollende cliffhanger in deel 2 volgt hier het slot van de inparkeertrilogie van Naomi Smits. Net op het moment dat ze de motorkap wilde sluiten kwam hij er aan lopen…..

Die woeste autogodheid. Een krans van licht verblindde mijn ogen. Een gulle lach en een stevige handdruk volgden. ‘Dimitri,’ stelde hij zich voor. ’Dimitri de Zeeuw. En ik ga met jou lekker door Den Bosch karren.’ Tegen Karel zei hij ietwat nors: ‘Ik denk dat het slim is als jij hier blijft. Ga maar lekker koffiedrinken. We zoeken je straks wel.’ En voordat Karel überhaupt antwoord kon geven, hield hij het portier voor mij open. Ik knalde de motorkap dicht en ging als een prinses op de erwt zitten. Triomfantelijk. Voor niks en niemand bang. je-t-aime-love-dimitri-131119426681

Hit the road

Na de verrichtingen te hebben gedaan, startte ik de motor en reed ik vloeiend de parkeerplaats af. Dimitri gaf hier en daar nog wat aanwijzingen, mompelde tussen neus en lippen dat hij Karel had achtergelaten vanwege de negatieve energie die er tussen ons hing, en gaf mij als eerste opdracht om te fileparkeren. Geen paniek, dacht ik. Na honderd keer dit te hebben doen mislukken, moet het nu goed gaan. En ja hoor. In één keer. Net als inparkeren en die verrekte hellingproef.

De man die mij snapt

Bochtje hier – in z’n twee en Dimitri gaf keurig antwoord op mijn vraag waarom dat beter was – bochtje daar en ‘hoppakee’ daar was – mijn gezworen vijand, mijn Angstgegner – de snelweg. Maar het was een dinsdagochtend in de zomervakantie en dus was het rustig. En daar reed ik. Zoefde ik. Keurig en net. En ook met plezier. Van de ene baan, naar de andere. Het leek wel alsof ik zweefde.

Wie het laatst lacht…

Na twintig minuten stonden we weer bij het CBR. Karel kwam al met een grijns aanlopen. ‘Gefeliciteerd Karel,’ begon Dimitri, ‘wederom heb je een keurige chauffeuse afgeleverd.’ Karels blik was onvergetelijk en ook diezelfde avond toen ik hem taart kwam brengen kon hij het nog steeds niet geloven. Net als de rest van mijn familie en vrienden trouwens.  Op mijn vader na dan.

Ode aan Dimitri

Dimitri de Zeeuw. De man die in mij geloofde. De man die mij in mijzelf liet geloven. De man die op mijn hellingtrekhoogtepunt mijn leven binnenwandelde en mijn leven voorgoed heeft veranderd. Op gebied van autorijden dan. En vandaag, 24 juli 2016 denk ik aan hem. Dimitri. Dimitri. Dimitri.

En, hoe is het nu met Naomi en haar autoliefde? Heeft zij na het halen van haar rijbewijs ontbelbare hoeveelheden kilometers gevreten? Of kwam haar stalen ros toch terug in beeld? Je leest het hier

Advertenties

2 gedachtes over “De inparkeertrilogie van Naomi Smits #3

  1. Pingback: De inparkeertrilogie: Hoe gaat het nu met… – vroemmmama

  2. Pingback: De inparkeertrilogie #3 - Tekstbureau Doppie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s