De inparkeertrilogie van Naomi Smits #2

Vooruit, achteruit, insteken, opnieuw proberen….Dappere Doppie alias Naomi Smits is niet voor één parkeergat te vangen! In deel 1 van de inparkeertrilogie las je over haar best wel heftige opstartproblematiek op weg naar het roze papiertje. Snel doorschakelen naar het tweede deel, mét cliffhanger….

Maar deze snelheidsduivel besloot de moed niet op te geven en middels ezelsbruggetjes (Koppeling Rem Gas = KRG = KROEG = dat onthoud ik tenminste) zou ik mezelf als coureur Krgontpoppen. Maar makkelijk was anders. Ik druk me zeer voorzichtig uit als ik zeg dat het niet van een leien autodakje ging. Absoluut niet. Was het overmoed of toch die angst? Geen idee. Ik raakte bumpers, reed ganzen aan, miste afslagen op de snelweg, zette mezelf klem tussen twee vrachtwagens in de binnenstad – hallo éénrichtingsverkeer – Den  Bosch en ga zo maar door.

Van ramp naar catastrofe. En op begrip van de mannen kon ik nog steeds niet rekenen. Lompe horken pur sang. Verstand van auto’s zou ik volgens hen toch nooit krijgen. En daar kon ik het na al die weken mee doen.
Eerst maar de theorie er doorheen knallen. Maar ja, als je op de dag dat je dat examen moet doen ’s avonds je Costa-glitter-Songfestival eindexamenfeest hebt waar 120 pubers op af zouden komen, dan ben je afgeleid en passeert vraag 9 de revue terwijl je nog na zit te rijexamendenken over de tweede vraag. De examenvrees stak nu al de kop op. Wat moest ik in hemelsnaam doen? Het plezier in rijden, maar ook in de theorie achter tweebaanswegen, gevaarlijke kruisingen en verkeersborden was ik allang, maar dan allang verloren.
Karel bepraatte de zaak met mijn vader en laatstgenoemde zag het al wel aankomen. Ik zou nog een week extra les krijgen en dan toch maar proberen. Rijexamenervaring opdoen, noemden ze het. Flauwekul, dacht ik. Het zou vast niet goed aflopen.

Na mijn fantastische eindexamenfeest ging het niet zo goed met me. De dag des rijoordeels kwam steeds dichterbij. Ik vertelde tegen iedereen dat ik nog veel langer zou moeten lessen, omdat ik er niks van bakte. Uiteraard geloofde men dat. Zelfs mijn moeder trapte er in. Op zaterdag 21 juli 2001 werd ik 19 jaar en wat kreeg ik van mijn vader cadeau?

Picture 1790

Een rode Citroën AX. Ik was superblij, maar kon wel janken van schaamte. Want wanneer zou ik dit prachtapparaat mogen besturen. Mijn moeder was furieus en beschuldigde mijn vader van bad parenting. Papa moest er hartelijk om lachen. Hij wist op de een of andere manier dat dit mij zou triggeren. We zullen wel zien, dacht ik pessimistisch.

Omdat mijn vader – in tegenstelling tot de rest van de Veghelse wereld en ver daarbuiten – wist wanneer ik zou moeten afrijden, besloot hij met mij in de AX wat te toeren. Wettelijk gezien een zware overtreding, persoonlijk gezien een gevoel van macht en overwinning. Want warempel, het ging me zelfs goed af! Beetje bij beetje kreeg ik hoop.

En toen was het dinsdag. 24 juli. Met een ongelooflijke knoop in mijn maag werd ik wakker. Een onbestemd gevoel. Onbehaaglijk ook. Geen hap kon ik door mijn keel krijgen. Het rijexamen hing als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Het was erop of eronder. En ik zag mezelf al ten onder gaan. In het kanaal ofzo.
Doppie_Vroemmmama_1_9c4 Om klokslag half tien kwam Karel mij halen. En net voordat ik richting lesauto wilde gaan, kreeg ik opeens een ingeving. Ik zou – just to be sure – tóch mijn paspoort, een foto en alle andere benodigde documenten om een rijbewijs aan te vragen meenemen. Je wist immers maar nooit.
Daar gingen we dan. Op weg naar Den Bosch. Op de een of andere manier was ik kalm. Opvallend kalm. De knoop in mijn maag was verdwenen. Ik checkte mezelf in de spiegels en in plaats van op het verkeer te letten, vond ik dat ik er wel tof uitzag. Tof om te slagen, dacht ik nog sarcastisch. Ik beloofde Karel nog een taart als ik in één keer zou slagen. Voordat ik er erg in had, reden we de parkeerplaats van het CBR op. Op de automatische piloot controleerde ik nog de remlichten en het oliepeil en net op het moment dat ik de motorkap wilde sluiten, kwam hij er aan lopen…..

Hoe loop het af? Taart voor Karel of …. Je leest het snel in deel 3! 

Photocredit: Tekstbureau Doppie / Pinterest 

 

Advertenties

3 gedachtes over “De inparkeertrilogie van Naomi Smits #2

  1. Pingback: De inparkeertrilogie #2 - Tekstbureau Doppie

  2. Pingback: De inparkeertrilogie van Naomi Smits #3 – vroemmmama

  3. Pingback: De inparkeertrilogie: Hoe gaat het nu met… – vroemmmama

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s